UNESCO - Historic Centre of Oporto

Ależ się tego nazbierało. Wszystkie te niesamowite pocztówki to efekty wymian z Miceu. Dzięki nim rysuje mi się obraz Porto, albo jak nazywają je miejscowi Oporto - przy czym "O" oznacza rodzajnik męski. Naczytałam się,po różnych artykułach, ale do gustu najbardziej przypadł mi jeden zamieszczony w jakiejś gazetce turystycznej, a po drobnych przeróbkach, zapraszam was na spacer po mieście  cudów. Porto to  miasto wina, żeglarzy, złotych plaż i zabytkowych kamienic. To tu na brzegach rzeki Duero, od wieków wytwarza się jedno z najlepszych win na świecie. Współczesne Porto to obok Lizbony najważniejsze miasto handlowe Portugalii, a przecież dawniej była to jedynie skromna osada rybacka.

Sercem Porto jest Placa da Liberdade, na którym króluje konny pomnik Piotra IV. Od północny odchodzi ulica Avenida dos Aliados, prowadząca na wzniesienie, gdzie wzniesiono okazały ratusz.

W południowych rejonach miasta wznosi się Se, katedra datowana na XII w. Ozdobą gotyckich krużganków są piękne azulejos - znak rozpoznawczy tego kraju. Z katedry roztacza się zachwycający widok na Porto. Nieopodal znajduje się XV-wieczny kościół Igreja Santa Clara - jedna z najpiękniejszych budowli w Porto.

W zachodniej części Porto stoi odrestaurowany dom, gdzie w 1394 r. urodził się książę Henryk Żeglarz, twórca kolonii Portugalii. Idąc dalej dochodzi się do Igreja Sao Franciscio. Wnętrza kościoła olśniewają barokowym przepychem, złoconymi kolumnami, łukami i rzeźbami. Na miejscu klasztoru, który spłonął w 1832 r. wybudowano Giełdę, słynącą z eleganckiego neomauretańskiego holu. Dalej, na północ, znajduje się XVIII-wieczna najwyższa granitowa wieża w Portugalii. Warto pokonać ok. 225 schodków i dotrzeć na szczyt wieży, ponieważ rozpościera się z niej urzekająca panorama Porto.
Główna ulica handlowa Porto to Rua de Santa Catarina, gdzie kupić można niemal wszystko - począwszy od butów, a kończąc na ceramice. Strome uliczki schodzące w kierunku rzeki wiodą do Cais da Raibeira - najbardziej gwarnego miejsca w Porto, wpisanego na listę UNESCO. Wiele sklepików i restauracji  ulokowało się wzdłuż pozostałości starych murów miejskich. Na kilku widać ślady po powodzi, sięgające nawet 2 m. W górnym nurcie rzeki wyróżniają się stalowe łuki kolejowego mostu wybudowanego w XIX wieku według projektu Gustave'a Eiffela.

Brzegi Porto, położonego majestatycznie na skalistych klifach ponad rzeką Duero, spina sześć mostów prowadzących do Vila Nova de Gaia. Na tych przemysłowych przedmieściach znajdują się największe wytwórnie porto. W XVII i XVIII w. w rejonie górskiego biegu Duero wytwarzano przede wszystkim czerwone wina stołowe. W 1829 r. mikroklimat w Porto uległ niespodziewanej zmianie. Zrobiło się ciepło, dzięki czemu otrzymywano niezwykle słodkie grona potrzebne do produkcji win, które szczególne uznanie zdobyły wśród Brytyjczyków. Aby zatrzymać proces fermentacji i związać cukry zawarte w trunku, wytwórcy porto zaczęli dodawać aguardente, czyli wódki. W ten sposób powstały znane do dziś słodkie nektary.

English:  As written on the Whs side - the city of Oporto, built along the hillsides overlooking the mouth of the Douro river, is an outstanding urban landscape with a 2,000-year history. Its continuous growth, linked to the sea (the Romans gave it the name Portus, or port), can be seen in the many and varied monuments, from the cathedral with its Romanesque choir, to the neoclassical Stock Exchange and the typically Portuguese Manueline-style Church of Santa Clara. I could know it better thanks to Miceu and those wonderful postcards.

Trzęsacz

Dziwnie tak porozumiewać się z rodziną na odległość mimo, że człowiek jest w zasadzie tak blisko. Wiem jednak, że Paweł skręcił jakieś tymczasowe biurko w domu. Tata jest bliski szaleństwa, bo na sali z nim leży jakiś gadający 24h/dobę staruszek, który nie jest już w pełni władz umysłowych i mój rodziciel planuje wyjechać wraz z łóżkiem (bo nie wolno mu się ruszyć) na sąsiedni oddział, bo tam ponoć spokojniej. Mama robi przetwory, odreagowując w ten sposób stres i tylko Daniel roznosi wszystko. W ogóle nie śpi, a ja odlatuję... spał tylko dziś gdy miał zjazd z powodu zakażenia, a teraz znów szaleje. Urodziłam kosmitę.
Mimo niewyspania budzę się rano i nie wiem co ze sobą począć, korzystam więc z tej okazji do pisania. Prawdę mówiąc tylko to przychodzi mi łatwo, słowa mogę wylewać chaotycznie, nie koncentrując się zbytnio. Wcześniej próbowałam się uczyć, ale nie daję rady. Przypomniałam sobie za to kilka informacji o Kościele w Trzęsaczu, a raczej jego urokliwych ruinach, z których wkrótce niewiele zapewne pozostanie. 
Trzęsacz widziałam kilka lat temu, na pierwszych wakacjach Daniela, gdy spaliśmy w pobliskiej miejscowości. Z małym dzieckiem nie było jednak szans obejrzeć go z bliska, podziwiam zatem przesłane mi przez Paulę pocztówki. Historia kościoła z przełomu XIV i XV wieku jest niemal romantyczna, jako że morze w wyniku procesów abrazyjnych pochłonęło go waz z znajdującym się przed nim lasem i zabudowaniami. Do dziś pozostała jedynie jedna południowa ściana. 

English: Trzęsacz is one of most amazing proof of  abrasio process. Church was rise about XIV / XV century and than he was about 2 km distant from the shore. Today only southern wall is left standing on the cliff.

UNESCO - L'viv the Ensemble of the Historic Centre

Ależ u mojego ojca w pracy jest gorąco. Przyjechałam się pouczyć, no ale po prostu się nie da, a jeszcze alarm wyje pod budynkiem jak opętany. Przestaje na chwilę i zaraz znów się włącza. Tylko położyć się i zdychać. Żeby odpocząć od tego harmidru i coś zjeść w drodze na pocztę wstąpiłam do nie tak dawno otwartego baru mlecznego przy ulicy Bagattela. Nazywa się „Mleczarnia” i od razu rozpoznacie go po gigantycznej kolejce. Nic dziwnego jedzenie jest doskonałe, estetycznie podane i tanie jak na warunki lokalizacyjne, a jedną porcją najedzą się spokojnie dwie osoby. Jeśli wepchniesz w siebie całość będziesz po prostu zdychał, z rozkoszy i przejedzenia. W weekend po egzaminach zabiorę tam Daniela na pierogi z truskawkami!

Tymczasem wracając sprawdziłam skrzynkę i w moje ręce wpadła przepiękna kartka z Lwowa, którą w swej dobroci przysłała mi Christy. Lwów to miasto moich przodków, tych bliższych, bo duża cześć rodziny pochodzi raczej z Rosji. Mój problem polega na tym, że choć znam wiele opowieści i piosenek, moja noga nigdy nie stanęła w samym mieście. A szkoda, bo miasto ma wspaniałą historię, jako że zawsze znajdowało się na pograniczu kultur. Dziś należy do Ukrainy, ale przez dziesięciolecia było miastem Polskim, to tu w okresie zaborów znajdował się najważniejszy ośrodek naszej nauki, oświaty i kultury, a przez długi czas również stolica Galicji. Historyczne centrum Lwowa w roku 1998 wpisane zostało na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Tu wciąż usłyszeć można język polski, choć miasto od lat należy do Ukrainy.

English: While going back from my lunch breake I checked my mailbox and found this unique postcard with Spring in Lviv sent by Christy. The city of Lviv, founded in the late Middle Ages about 1250 by king Daniel I Halicki, was a flourishing administrative, religious and commercial centre for several centuries. The medieval urban topography has been preserved virtually intact, along with many fine Baroque and later buildings*. For many years city was a part of Poland and it is still realted to our country due to many historical and cultural aspekts. At the same time we should remember that it was never belong to Poland in full meaning of this word. The Old City Center was added to UNESCO list in 1998 and I hope this summer I will go there to see it on my own eyes as it is a city of my ancestors.

*fragments from WHC site.

UNESCO - Church of Peace in Świdnica

Świdnica to miasto, o którym prawdę rzecz mówiąc nie wiem za wiele, prócz tego, że w 1657 roku wzniesiono tu jeden z trzech na terenie Polski kościołów pokoju, będących niejako następstwem zawartego w 1648 roku Pokoju Westfalskiego. Władca zezwolił wprawdzie na wybudowanie kościołów jednak zgodnie z brzmieniem zezwolenia kościoły musiały być postawione za murami miast, nie mogły mieć wież, do ich budowy wykorzystać można było tylko drewno, piasek, glinę i słomę, zaś najtrudniejszym wymogiem okazało się określenie czasu budowy na nie więcej niż rok. Ten w Świdnicy wzniesiono na planie krzyża greckiego, a w jego wnętrzu znalazło się miejsce dla 7,5 tyś. wiernych. To nie moja pierwsza pocztówka z tego miejsca, ale ta podoba mi się najbardziej, a jej nadawczynią jest Kasia, której z całego serduszka dziękuję.

English: Let me introduce you to a famous Church of Peace in Świdnica. It was erected in the 1650s as a Protestant church following the Peace of Westphalia of 1648. It`s a wood-and-clay shingled  construction laid out in form of a cross, and has no less than 28 doors. The 17^th century baroque decoration, with paintings covering the walls and celling, has been preserved intact. All that and much more I hope to see this summer with my kids and than maybe i will write some more.

Glendalough

A to już ostatnia pocztówka jaką otrzymałam z Irlandii. Przedstawia okrągłą wieżę z Glendalough. W zasadzie Gleann Dá Locha czyli Dolina dwóch stawów to pozostałość średniowiecznej wiesi w hrabstwie Wicklow w Irlandii. Wieś została założona w VI wieku przez św. Kevina, księdza pustelnika, a następnie w 1398 zniszczona przez angielskie oddziały. Dziś rozległy kompleks ruin z klasztorem i typową dla Irlandii okrągłą wieżą dzięki swemu malowniczemu położeniu, dostępny jest dla zwiedzających i stanowi jedną z najważniejszych atrakcji turystycznych regionu.

English: For thousands of years people have been drawn to 'the valley of the two lakes' for its spectacular scenery, rich history, archaeology and abundant wildlife. I `ve met it only throught this beautiful postcard from Monika, but i hope it will change someday. The Glendalough Valley is located in the Wicklow Mountains National Park and has many attractions, from its world famous Monastic Site with Round Tower to its scenic lakes and valleys.

Łodzi moja kochana

Muszę zacząć czytać książki metodyczne, a tu przyszło tyle pocztówek, że aż mi szkoda nic nie pokazać. No bo choćby moja ukochana ( dzięki Krzyśkowi) Łódź! Jeśli ktoś jeszcze nie odwiedził tego miasta to znak, że po prostu nie trzymał w dłoni pocztówki z serii wydawnictwa ITAKA (niezmiennie kojarzącego mi się z biurem podróży). Oto Kościół Ewangelicko-Augsburski pod wezwaniem św. Mateusza. Ta różnorodność wyznań świadczy o bogatej historii Łodzi w XIX wieku mieszkali tu obok siebie Polacy, Żydzi, Rosjanie ( to moja nacja XD), ale również bogaci przedsiębiorcy z Niemiec (już wiem jak dziadek poznał babcię – znaczy dziadek numer jeden).

English: This incredible postcard is a favorite tag from kover and it shows one of churches in city of Łódź. This unique city with amazing , colourful history fascinates me thanks to sender of this card who always tells me a lot about history, customs and traditions of the pleaces from the cards.

UNESCO - Monastery of Batalha

Oto moje kolejne Portugalskie UNESCO, które z całą pewnością skłania do odwiedzenia tego niesamowitego kraju, gdzie ziemia łączy się z morzem. Ten zapierający dech w piersiach zabytek to dla mnie szczególne miejsce, przynajmniej odkąd o nim przeczytałam i to nie tylko dlatego, że uwielbiam gotyk. Chodzi bowiem o położenie - słynny Klasztor Dominikanów pod wezwaniem Matki Boskiej Zwycięskiej (słowo Batalha będąca nazwą miasta oznacza w portugalskim zwycięską bitwę) położony jest w dystrykcie Leiria, w regionie Centrum, nad rzeką Lena XD. Wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO w 1983 roku, opactwo jest symbolem dumy narodowej Portugalczyków i demonstracją potęgi tronu Portugalii. Bogactwo zdobień i elementów stylu manuelińskiego architektury klasztornej jest dowodem oryginalnej mieszanki architektury mauretańskiej, gotyckie, renesansowe a nawet indyjskie – tak znamionujących ten unikalny pod względem kulturalnym kraj. Renesans portugalski wyznaczył w swoich budowlach oryginalne i zupełnie wyjątkowe miejsce elementom morskim albo związanym z nawigacją i podbojami kolonialnymi, jak liny, zwinięte żagle, muszle, algi, koralowce, telluria, karczochy – zabierane w podróże przez marynarzy chcących ustrzec się przed szkorbutem, zupełnie jak w naszej kulturze czosnek. Nic tylko podziwiać i chłonąć!

English: This unique postcard is an old swap from Micau. It shows the Monastery of the Dominicans of Batalha built to commemorate the victory of the Portuguese over the Castilians at the battle of Aljubarrota in 1385. It was to be the Portuguese monarchy's main building project for the next two centuries. Here a highly original, national Gothic style evolved, profoundly influenced by Manueline art, as demonstrated by its masterpiece, the Royal Cloister. For me it is also an interesting pleace thanks to its location near the river Lena (as my nick on Poland PC forum – maybe this is a sign to visit it).

Savior and St. Euphrosyne Convent

Ta piękna widokówka to tag od Helen_Bob, a na nim najstarszy na Białorusi ortodoksyjny konwent żeński pod wezwaniem Zbawiciela i Św. Euphrosyne w Polatsku. To również największe centrum ortodoksji na Białorusi, a dla mnie przepiękny przykład sakralnej architektury wschodu. Patronka klasztoru jest jedną z piętnastu patronów Białorusi i była córka księcia Svyatoslava z Polotska.

English: This beautiful view card is a tag from Helen_Bob you can see Savior and St. Euphrosyne Convent on it. It is a female Orthodox monastery in Polats, one of the oldest and largest centers of Orthodoxy in Belarus. Its patrone St. Euphrosyne as the granddaughter of a prince of Polotsk, Vseslav, and daughter of Prince Svyatoslav of Polotsk. She is one of the 15 patron saints of Belarus, whose lives are celebrated in the Russian Orthodox Church of Belarus, on the first Sunday after Pentecost, a feast that was instituted in the year of her canonisation in 1984.

Lovely Łódź

Przed wami trzy niesamowite pocztówki z Łódzkiej serii wydawnictwa ITAKA, które stały się częścią mojej kolekcji dzięki niezastąpionemu kover. Nie ma co ukrywać, że uwielbiam te pocztówki, ale dzięki koledze i jego niesamowitym wiadomościom stały się one czymś znacznie więcej. Dzięki nim poznaje bowiem Łódź na nowo. Zacznijmy od Bazyliki Archikatedralnej św. Stanisława Kostki, jak pisze kover – jest to żółty kościół zbudowany na początku XX wieku przy ulicy Piotrowskiej. Jej surowe i puste wnętrze nie zawsze było takie, w 1941 roku okradli ją jednak Niemcy.

No i drugie ujęcie Bazyliki. Wydaje się taka pusta i smętna, a jednocześnie z jej wnętrza bije dostojeństwo, które tak bardzo mi się podoba.

Ostatnia pocztówka to ul. Piotrowska w centrum Łodzi z pięknymi secesyjnymi fasadami. Ten ogromny kapitał architektoniczny miasto zawdzięcza okresowi tuz po Kongresie Wiedeńskim, kiedy to Łódź włączono do tzw. Kongresówki jako miasto pod opieką Rosji zachowujące jednakoż sporą dozę suwerenności. Uchwalone prawa sprzyjały osiedlaniu się zagranicznych inwestorów i wkrótce miasto rozkwitło dzięki zachodniemu kapitałowi.

English: You can see three beautiful cards from city of Łódź that were sent by kover. Greate messages on the back are telling me more than the best of turistic guides. From the top you can see two shots of cathedra from inside and the third one is Piotrowska street in city center with its secesion fasades. 

 

I love SPB

Wiecie, że dopiero po pewnym czasie zabawy z PC zaczęłam doceniać widokówki? Dzięki temu wydajnie zmniejsza się liczba moich ulubionych, choć i tak jest porażająca. No cóż, nie znam widać umiaru. To zresztą w mojej rodzinie popularna przypadłość. Wróćmy jednak do pocztówkowej rzeczywistości bo od wczoraj zbieram się z napisaniem tego posta. A jest o czym pisać, bo przesłana mi przez Tanye widokówka jest naprawdę warta uwagi. Seria I <3 SPB ( I love St. Petersburg) przypadła mi do gustu nawet pomimo napisu umieszczonego bezpośrednio na zdjęciu, czego zazwyczaj nie toleruję. To jednak wykonano ze smakiem i co ważniejsze umiarem. Przedstawiona na zdjęciu Sobór Zmartwychwstanie Pańskiego wygląda pięknie okryty czapą śnieżną, a wręcz bajkowo podczas białych nocy.

Budowla choć cudowna, została wzniesiona w miejscu raczej niefortunnym. To tu w 1881 roku został zamordowany car Aleksander II Romanow i stąd właśnie pochodzi popularna nazwa cerkwi „na Krwi”. Prace rozpoczął w 1883 roku Aleksander III Romanow pragnący upamiętnienia swojego ojca i trwały one aż do 1907. Sobór wzniesiono według projektu Alfreda Parlanda i Ignatija Małyszewa. Jego ogólna powierzchnia wynosi 1642 m², a wysokość w najwyższym punkcie sięga 81 m. Sobór wybudowano w tradycyjnym rosyjskim stylu, królującym w budownictwie sakralnym w XVI i XVII wieku, a cała jego zewnętrzna i wewnętrzna powierzchnia jest bogato udekorowana, warto więc ujrzeć na własne oczy ten unikalny zabytek.

English: Wonderful postcard from St. Petersbutg sent me Tanya. You can see the church of the Resurrection of Christ on the card. This church is known to Petersburgers as the Church of the Savior on the Spilled Blood - or even just the Church on the Blood - as it marks the spot where Alexander II was fatally wounded in an assassination attempt on March 1, 1881. Designed by Alfred Parland in the style of 16th and 17th-century Russian churches, the Church of the Resurrection provides a stark contrast to its surroundings of Baroque, Classical and Modernist architecture. One of the most impressive elements of the church is the extravagant shrine constructed on the spot where Alexander II was killed, which has maintained a special place within the church's interior. It was constructed to Parland's design, and completed in July 1907. Four columns of gray violet jasper serve as the base of the shrine. Rising up the shrine, small rectangular columns unite the carved stone awning and the decorated mosaic icons with images of the patron saint of the Romanov family. The columns are supported by a frieze and cornice and stone-carved pediment with vases of jasper along the corners. The church has an outstanding and varied collection of mosaic icons. Several icons were completed in the traditions of academic painting, modernist style and Byzantine icon painting. The large icon of St. Alexander Nevsky was created according to a design by Nesterov. 

Łódź w panoramie

Ależ piękny fav tag dostałam od 2Wilki! Wilczyca zabroniła mi się dzielić swoją „radosną twórczością”, którą ja uznałabym za sztukę! To czego nie mogę wam bowiem pokazać jest piękne, może nawet ciekawsze od samej kartki, a ja bardzo te kartki lubię. No, ale jak proszą, to ja się słucham!

Fotografię wykonał Zbigniew Kotecki (już go lubię za nazwisko), a przedstawia Kościół pod wezwaniem Józefa Oblubieńca i Łódzką Manufakturę. Od czego by tu zacząć? No tak od kościoła.

Drewniany kościół św. Józefa Oblubieńca na Żubardziu został wzniesiony w latach 1765-68, co czyni go najstarszym zachowanym miejscem kultu w mieście. Ufundowany przez biskupa kujawskiego, pierwotnie miał swe miejsce przy placu Kościelnym na Starym Mieście, skąd przeniesiono go w 1888 r. Budynek wzniesiono z modrzewiowych bali, na zewnątrz oszalowano, wewnątrz zaś otynkowano, a obecnie pokryty dachówką dach zwieńczono niską wieżyczką. Dwa rzędy kolumn dzielą barokowe wnętrze na trzy nawy. W środku możecie podziwiać polichromie i piękny barokowy ołtarz (o ile ktoś lubi barok).

W Manufakturze byłam w tym roku. Pięknie ją odnowiono. Znajduje się obok cmentarza, na którym leżą moich pradziadkowie. W środku zwiedziliśmy nie sklepy lecz Muzeum Fabryki, niewielkie i kameralne, ale mogliśmy dotknąć bawełny w każdym stadium.

English: Greate favorite tag from DwaWilki! Its Łódź with its wooden church and MAnufaktura. Photo was made by Zbigniew Kotecki. Just look and admire.

Wooden Church

Kiedyś kościoły były moją pasją, nie ze względów religijnych, ale z uwagi na wartości sztuki sakralnej. To w niej rozwijały się z początku nowe style, a część poświęcona była wyłącznie upiększaniu kościołów i „promowaniu” wiary. Jednak w kościołach drewnianych pociąga mnie coś więcej. Patrząc na nie mam wrażenie, że czas się zatrzymał. Tak było w te wakacje, gdy zwiedzałam część drewnianych kościółków Małopolski.

Kościół Św. Barbary, który widzicie na pocztówce od Basi (jabajbaj) to najważniejszy zabytek Mikuszowic Krakowskich – jednej z dzielnic Bielska-Białej. Został wzniesiony w 1690r. przez mistrza ciesielskiego Piotra Piotrowskiego na miejscu wcześniejszej świątyni. Wzniesiona z drewna modrzewiowego i poświęcona w 1692 roku budowla, jest przykładem tradycyjnego wiejskiego śląsko-małopolskiego budownictwa z końca XVII w. W 1851 roku cieśla Walenty Fijak dobudował drewnianą wieżę, która została podwyższona w 1870 roku poprzez dodanie kopuły z hełmem i galeryjką zakończoną iglicą. Jest tym bardziej wyjątkowy z uwagi na otaczający go stary, średniowieczny cmentarz.

English: Postcard sent by Basia, show wooden church from XVII century. It is located in Mikuszowice Krakowskie one of Bielsko-Biała districts. When I am looking at it I have a feeling that time stopes there. All looks so calmfull and quiet.